Γοργόνες

Στίς αθάνατες Γοργόνες τών θρύλων, τά μυθικά εξωτικά πλάσματα
τής άπατης σκοτεινής αβύσσου καί τού ανεξερεύνητου μπλέ βυθού,
δημιούργημα αλαφροΐσκιωτο από σιντέφι, τής φαντασίας καί τού νού...
Στίς σαγηνευτικές, πλανεύτρες Σειρήνες, δοσμένες στό λίκνο τής γαλήνιας Θάλασσας,
κυρίαρχες στό βασίλειο τού ανίκητου νερού, ελεύθερες σάν τόν πελαγίσιο άνεμο. Σέ μάτια νοτισμένα από υγρή άχνη, καμωμένα μέ τήν παγωμένη ανάσα
καί όλη τή δύναμη τής απεραντοσύνης τού άβατου Ωκεανού...
Στίς άφθαρτες απόκοσμες δυνάμεις, τις αδάμαστες στό αγριοκαίρι,
καί στό αχαρτογράφητο ακατάπαυστο κύμα, παραδομένες στήν αλμύρα,
στήν πλημμυρίδα, στήν άμπωτη, στά νερολούλουδα, στίς φυκιάδες
καί στήν άμμο τού γιαλού... Σέ υπάρξεις θαλασσογέννητες, ασύλληπτης, φιλντισένιας ομορφιάς,
πού εξουσιάζουν τόν κόσμο τών παραμυθιών, κολυμπούν αβίαστα 
απ΄ τά σκοτάδια τού βυθού, μέχρι τήν κόψη τού αφρισμένου νερού...
Σέ νύχτες φεγγερές, μαλαματένιες, καί λάμψεις οπάλινες καί χρυσές,
αντιφέγγισμα λαμπρό στά νερά των λιμανιών. Στίς Νεράϊδες τίς απόκοσμες, τίς γεννημένες στήν αγκαλιά τής Θάλασσας,
πού ορίζουν μέ νεραϊδογνέματα, τά όνειρα καί τήν μοίρα τών ναυτικών...
Στήν παγίδα τής παραπλάνησης, από τήν σφαίρα τής φαντασίας,
στόν ατέρμονο κύκλο τού εξωπραγματικού.
Στόν κάβο τής γητειάς καί τού ονείρου καί μέχρι τόν κόσμο αυτόν τόν υπαρκτό.
Σέ ανάλαφρα χνάρια, αφημένα σέ απόκρημνα ακρογιάλια,
στά βράχια τών μοναχικών φάρων, στούς όρμους καί στίς άδειες προβλήτες. Σε επιθυμίες πού πάνε καί έρχονται σάν τό κινητήριο σαλευάμενο κύμα.
Σέ σκέψεις αγκυροβολημένες, πλεγμένες με κοχύλια καί αστερίες,
καί σέ αξημέρωτες νύχτες κάποιου μακρινού γιαλού...
Σε ταξίδια πού δέν τελειώνουν ποτέ, σάν τό αδιάκοπο πήγαινε-έλα
τής αιώνιας μαριόλας Θάλασσας, τής στεφανωμένης μέ αφρούς.
Στήν παραζάλη τών αισθήσεων καί στήν αυλακιά τού ανταριασμένου,
άτρωτου, ανυπόταχτου νερού...